2026-07-27 Vakantie 2026: Week 11 dag 1 - Hongarije
Maandag 27 juli 2026
Ik ga vandaag de oost en zuidkant van het meer afrijden. Het eerste leuke item dat ik passeerde was dit vestingkerkje.
Vestingkerken zijn ommuurde kerken waar de burgers van een dorp zich konden verschansen als ze aangevallen werden. Als verdediging tegen echte legers waren deze vestingen niet sterk genoeg maar het was meer bedoeld om groepen bandieten te weerstaan.
De kerk zelf is in de loop van de jaren al diverse malen gerenoveerd maar de muur is nog de muur uit de middeleeuwen met zijn schietgaten als leuke details.
Het landschap aan de oostzijde is glooiend met veel landbouw. Hier en daar een verhoging maar geen bergen zoals aan de noordzijde.
Nagenoeg de hele rondrit vindt plaats via de weg 71. Dit is goed vergelijkbaar met een provinciale weg zoals bij ons. Dus met veel wisselingen in snelheden;
40, 50, 60,70, 80 en 90 om het makkelijk te maken. De vele camera’s houden je echter wel wakker. De camera's zijn trouwens voorzien van een groen of rood licht onder de lens. Is je snelheid ok dan zie je groen. Te hard is rood. Dan weet je dat er een vette rekening aankomt.
Zo nu en dan ben ik, net als ik aan de noordkant gedaan heb, even een zandweg ingeschoten. Via dit onverharde punt had ik een mooi uitzicht op de Koros Hegyi Völgy Hid. Dit viaduct is de langste van Hongarije en het grootste van centraal Europa. Hij is 1872 meter lang en het hoogste punt is 88 meter hoog.
In het plaatsje Balatonszemes kon ik even het water in om al het zweet af te spoelen. Op zich nogal een dingetje hier in het meer.
De toegang tot het meer blijft extreem lang ondiep. De dames op de foto liepen ongeveer honderd meter ver en stonden nog niet halverwege de knie in het water. Dus ik heb een badje moeten nemen in een diepte van misschien net vijftig centimeter diep. Maar ok, beter zo dan niets.
Zo’n beetje halverwege mijn rit over de zuidkant van het meer ben ik linksaf geslagen naar de weg 67. Ik passeerde daar dit monument ter nagedachtenis aan de strijd tussen het Turkse Ottomaanse rijk en het toenmalige Habsburg (Oostenrijk-Hongarije) Hierbij zijn de beide veldheren, Sultan Soleman en de van oorsprong Kroatische edelman Miklos Zrinyi, omgekomen. Voor de Hongaar blijkbaar belangrijk genoeg om te herdenken.
Op de weg 67 was trouwens nog een bijzonder leuk fenomeen. Er was een muziekstuk te beluisteren dat, door strepen in de weg te frezen, ten gehore gebracht werd. Echt gaaf. Nog nooit gezien en gehoord zoiets. Daar zouden ze meer wegen mee moeten uitrusten om chauffeurs even wakker te schudden.
Mijn eindpunt voor vandaag zijn de fundamenten van een oude Romeinse villa.
Voor het herkennen van een villa aan de hand van de vorm van de fundamenten is wat fantasie nodig. Maar gelukkig stond er ook nog de ruïne van een tempeltje wat al meer op iets concreets leek. De catacomben waren helaas afgedekt en dichtgespijkerd.
Ik sta hier boven op een heuvel na een zand/rots weg afgereden te hebben van zeker een kilometer. Dus het lijkt mij een perfecte bivakplaats. Ik verwacht niet veel bezoek hier.
Daarnaast heb ik een prachtig uitzicht over de vallei.
Reacties
Een reactie posten