2026-07-19 Vakantie 2026: Week 9 dag 7 - Kroatië

 Zondag 19 juli 2026

Vandaag rij ik een stuk naar het westen waarbij ik een stuk de rivier Drau, en dus de Hongaarse grens, volg. Lange rechte wegen zonder veel spectaculaire wauw momenten.

Alleen maar landbouwgebied. Plat zonder heuvels of bergen.

Heel af en toe kom je een groepje huizen tegen. De bushalte is, gelijk aan in een grote stad, ook hier vakkundig gesloopt. Tja… ook elk dorp heeft zijn dorpsidioot. Eigenlijk te bizar voor woorden want deze inventaris is toch echt als monkeyproof gemaakt.

De rivier Drau vormt de fysieke grens tussen Kroatië en Hongarije. In het midden van de brug tussen Zrinj Lukacki en Barc om precies te zijn. Dus aan beide zijden van de brug heb je een grenspost. Zoals hier die van Hongarije. De posten zijn verlaten en er zijn grote borden met "Free passage” geplaatst.

Vanaf de grenspost ben ik zuidelijk gereden de Kroatische wijnstreek in. 

Door alle warmte van de laatste tijd en de regen van de afgelopen dagen zijn de druiven al behoorlijk aan het groeien.

Midden in het wijngaardengebied zag ik deze toren. De grootste klokkentoren van Kroatië, zo las ik in de reviews. 

Vanaf de klokkentoren had ik een mooi uitzicht over de wijngaarden en de werkzaamheden die aan de gang waren om ze te onderhouden. Ik heb het idee dat hier, zo rond deze toren, de wijnbouw kleinschalig is. De huisjes doen me meer een beetje aan tweede verblijfjes denken en de wijngaarden zelf zijn niet extreem groot. 

Desalniettemin zal een wijnbouw hobbyist er toch een aardige kluif aan hebben en er toch meer dan enkel voor eigen gebruik eruit halen.

Ergens op de grens van de districten Virovitica-Podravina en Bjelovar-Bilogora ben ik gestopt voor de lunch. En om van het uitzicht te genieten. Ik reed hier, inmiddels al een klein uur, op onverharde wegen.

Hier, in the middle of nowhere, is een monument ter nagedachtenis aan de Revolutie van de mensen uit Moslavina geplaatst. Hoe verzinnen ze het om dit hier te plaatsen. Echt in een gebied, ik ben in vier uren nog geen toerist tegengekomen, dat zeer dunbevolkt is. 

Maar goed, vanaf het monument had ik wel een leuk uitzicht. Ik heb nog even overwogen om hier op de parking te blijven staan voor de nacht, maar zag daar toch maar van af. Je bent echt van mijlenver te zien.

Een slaapplekje vond ik uiteindelijk na uren zoeken. En dat mag je best letterlijk nemen omdat ik in eerste instantie, op aanraden van Park4night, een plekje dacht gevonden te hebben op een verlaten picknickplek ergens midden in de bossen. Om er te komen moest ik over smalle grindweggetjes die aardige hellingen hadden en, omdat het de afgelopen twee dagen in deze regio een paar keer aardig geregend en geonweerd heeft, waren de grindweggetjes hier en daar voorzien van diepe watersporen. En wie mijn blog vanaf het begin volgt weet dat ik daar sedert 28 mei 2023 slechte ervaring mee heb. https://woodhikers.blogspot.com/2023/05/week-3-van-manresa-naar-moclin.html

Dus het was weer een heel gedoe om dit gebied zonder kleerscheuren uit te komen. Maar de aanhouder wint en ik vond dit plekje, niet te ver van vast asfalt.

Vorige   Home   Volgende