2026-06-07 Vakantie 2026: Week 4 - Luxemburg Mullertal Trail - Duitsland - Romantische Strasse

Zondag 7 juni 2026

Vandaag even een uitstapje naar Luxemburg. Ik wil een stukje van de Mullerthal Trail gaan lopen.

Het deel van de trail die ik uitgekozen heb is de lus tussen Berdorf en Echternach. Een hike van dik 13 kilometer met hoogteverschillen van een kleine 300 meter. 

De hike leidt door kloven van een kleine 80 cm in breedte die een aardig stuk de diepte in gaan. Zeer spectaculair.

Zo nu en dan een vergezicht vanuit de bosrand wanneer je jezelf naar een hoger plateau geworsteld hebt. 

Ik ben in Echternach op een parking gaan staan met officiële camperplaatsen. Aan de ingang staat weliswaar een bord kamperen en overnachten tussen 22.00 en 07.00 uur niet toegestaan. Ik ga de situatie even bekijken wat de andere campers doen. Wanneer iedereen weggaat dan zet ik mijn busje gewoon buiten de camperhokjes. Er stonden diverse bestelbusjes van locals, dus echt opvallen doet mijn overnachting dan niet.

Maar eerst de porta potti legen. Er is een speciale zuil voor dit klusje met stromend water om de zaak schoon te spoelen. 

Echternach is een grensplaats. 

Het ligt aan de rivier de Sauer die de fysieke grens vormt met Duitsland.

In Luxemburg moet je altijd aan Nederland denken door de gele kentekenplaten en de rood-wit-blauwe vlag. Ondanks dat de omgeving en de huizen totaal niet Nederlands aandoen. Tussen 1815 en 1890 waren Luxemburg en Nederland via een personele unie met elkaar verbonden. Zij deelden het staatshoofd maar waren verder onafhankelijke staten. Toen Koning Willem III overleed en zijn dochter Wilhelmina staatshoofd werd stapte Luxemburg uit de unie omdat de Luxemburgse wet een vrouw als staatshoofd verbood.

Zo klein als Echternach is… het heeft wel een knots van een Kathedraal, Basiliek en een abdij. 

En een leuk bruisend centrum. Op zich is het plaatsje natuurlijk bijzonder populair omdat het midden in een knots van een populair wandelgebied ligt dat jaarlijks veel publiek trekt.

Maandag 8 juni 2026

Ik heb gisteravond toch maar even mijn busje verzet naar een parkeerplek buiten de aangewezen camperplekken. Met zo’n duidelijk verbodsbord aan de ingang leek het me verstandig iets meer incognito te gaan staan. Per slot van rekening is mijn busje formeel een lichte vracht en niet echt duidelijk herkenbaar als camper. En het is misschien net die komma die een politieambtenaar doet besluiten mij voorbij te rijden.

Voordat ik terug Duitsland in rij, nog snel even tanken. Hier in Luxemburg is de prijs 1.78 euro. Tien cent goedkoper dan een paar straten verderop in Duitsland.

In Echtenach heb ik nog snel even naar de Romeinse villa gekeken. 

Gelukkig hadden ze een mooie uitleg hoe het er uit heeft gezien. Mijn fantasie laat me altijd een beetje in de steek als ik enkel naar de contouren van een fundering sta  te kijken.

Vanaf nu ga ik dan echt op pad. Tot op heden waren Nederland en de Duits/Nederlandse grens naar Luxemburg, vanuit Oostende gezien, een beetje een terugreisgevoel. Je zit dan toch een beetje tussen de terug reizende kampeerders. Vanaf nu ga ik echt naar het oosten en gaat het echt beginnen. 

Vlak buiten Kaiserslautern zag ik deze immense parking. Het blijkt de parking te zijn waar bezoekers van het voetbalstadion hun auto kunnen neerzetten om vervolgens met pendelbussen naar het station vervoerd te worden. 

Het plekje leek me in eerste instantie wel wat om te overnachten, doch na een uurtje kwam één of andere vogel, compleet met gay-tasje over zijn schouder, zich aanmelden als parking-control met de vraag wat ik ging doen. Ik heb hem vriendelijk gevraagd of hij een licentie heeft voor zijn controlewerk en of ik die ID Card even mag inzien. Hij bleek hem in zijn auto te hebben liggen en vroeg dan ook of hij die moest halen. Ik heb zijn aanbod vriendelijk bevestigd. En jullie raden het al…  de vogel niet meer teruggezien.

Desalniettemin besloot ik naar een park4night plekje te gaan dat een kleine vijftien kilometer verderop gelegen is. En ik mag zeggen dat die er niet beklagwaardig uitzag. Lekker midden in het bos. Enkel wat losse passanten die hun hondje uit gingen laten en later gezelschap van een Duits stel in een VW T3. Geen verlichting en een volle bak vogelgeluiden. 

Dinsdag 9 juni 2026

Vanmorgen weigerde mijn fris-waterdompelpomp een paar keren dienst.  Al jaren heb ik op mijn ToDo lijst staan om zo’ n dingetje als reserve in mijn toolbox mee te nemen. Maar het is er nooit van gekomen. Gelukkig heeft Fritz Berger een hele keten van camper en kampeerartikelen in Duitsland waarvan één niet al te ver weg.

Dat soort winkels is voor mij als voor een kind in een snoepwinkel. Je gaat er, net als bij een bezoek aan de Action, met veel meer uit dan gepland.

Dicht bij Birkenau, niet te verwarren met de Birkenau van Auschwitz die de verduitsing is van de Poolse plaatsnaam Brzezinka, vond ik een pracht van een hikersparking.

Perfect gelegen tussen het groen dat de wind, het waaide ondanks een prachtig zonnetje bij vlagen best krachtig, goed tegen hield. 

De uitzichten hier waren fenomenaal. Echt prachtig. Het is te merken dat het terrein de hoogte in gaat. Ik ben weliswaar nog niet bij de bergen maar heb de Duc er  toch wel een paar keer aan moeten laten trekken. De heuvels beginnen toch aardige cols te worden. 

Woensdag 10 juni 2026

De weersomstandigheden zijn nog niet helemaal wat je van juni mag verwachten. Gelukkig laat de zon zich zo nu en dan zien. Maar de temperatuur blijft behoorlijk achter. Vanmorgen was het acht graden toen ik wakker werd. En ik zit gewoon midden in Duitsland. Niet in een dal of hoog in de bergen.

Ik begin maar met het vierdaagse ritueel van fourachieren. In een grote glamper heb je een knots van een koelkast, maar ik moet het doen met een kleiner model. Dat betekent dus vaker de supermarkt in. Het is wel een weelde dat de prijzen lekker laag liggen. Om maar een voorbeeld te noemen; Een zakje walnoten voor 1,99 die bij ons in België meer dan 4 euro moet kosten. Dat zijn toch wel prijsverschillen die er toe doen.

De volgende stop is de Decathlon. De tracking short waar ik het liefste in loop is gescheurd door slijtage en mag vervangen worden. 

Bij Bulau, zuidelijk van Frankfurt am Main, vond ik deze natuurvrienden camping. Extreem basic met een aantal vaste gasten die er voor vast resideerden.  Maar voor mij perfect. Die glamour campings zijn aan mij niet zo besteed. 

De douche, toiletten en gezamenlijke keuken waren bereikbaar via een zijdeurtje van het restaurant. Een restaurant met schappelijke prijzen trouwens. Wildgebraad met kartoffels etc voor 11 euro is schappelijk te noemen. De douches waren zeer gedateerd maar brandschoon. En… onbeperkt in tijd een heerlijke hete straal.

Donderdag 11 juni 2026

Vandaag rij ik verder naar het zuiden, naar de Vrijstaat Beieren. (Duits: Bayern, Beiers: Baian, Latijn: Bavaria).

Ook hier op de parkeerplaatsen van de autpbahn auto’s, her en der autowrakken. Gezien de linten en de diverse verordeningen die op de ramen geplakt zijn heeft de politie er al meerdere keren aandacht aan besteed.

Het gehucht Gadhelm is het geografisch middelpunt van de huidige Europese Unie. Alle uitersten in de windrichtingen had ik al op de kaart dus deze mag ook niet ontbreken. 

Verwacht geen kermis met koek en zopie tentjes. Het is gewoon een stukje tuin met wat uitleg in the middle of nowhere.

Al is het uitzicht best mooi te noemen. En dit is nog maar het begin. Wanneer je Beieren meer naar het zuidoosten rijdt dan komen de bergen. Echte bergen. Maar dat is voor later. Ik kom daar vanzelf als ik straks de Romantische Strasse ga volgen.

In Grumbach kon ik mooi nog even een plaatje schieten van Schloss Grumbach. Een slot uit de veertiende eeuw. Helemaal zeker is men niet van de data, maar het is zeker dat op 1371 de heren van Grumbach er hun intrek namen. 

Wat je in Duitsland her en der ook nog tegenkomt zijn sigarettenautomaten. Een fenomeen dat bij ons al decennialang uit het straatbeeld verdwenen is.

Over de Romantische Strasse ga ik dagelijks een Blog bijhouden. De route loopt van Würzburg naar Füssen, tegen de Alpen en is ongeveer 420 kilometer lang. Ik trek er zo’ n veertien dagen voor uit dus wanneer ik dat in twee weekblogs ga proppen worden het wel hele lange weekblogs. En te lang is niet prettig om te lezen en verliest zijn overzicht.

Vorige   Home   Volgende