2026-09-29 Vakantie 2026: Week 20 dag 2 - België - Ardennen

 Dinsdag 29 september 2026

Ik heb heerlijk vredig geslapen hier. Weliswaar niet al te laat wakker geworden door het geloei van de koeien maar oké… who cares.

Ik ga vandaag een toertje door de omgeving doen. Niet dat ik hier kind aan huis ben maar veel heb ik al gezien. Het is mijn favoriete stukje België. Wanneer ik hier in de buurt ben, doe ik altijd even het militair kerkhof aan. Om alles weer even in perspectief te kunnen zien en ervan doordrongen te zijn dat ik dus gewoon geluk heb gehad en steeds op het juiste tijdstip op de juiste plek te zijn geweest. Zij die hier liggen hebben dat geluk niet gehad. Veel waren nog maar 17 jaar oud. 

Er liggen bij diverse graven verse kransen en bloemen. Bizar, dan moeten er toch mensen zijn die de moeite nemen hierheen te komen om een dierbare te herdenken. Mocht het een vader zijn van een oorlogskindje dan moet dat kindje inmiddels een bejaarde zijn van in de tachtig.

Al toerende zag ik vanuit mijn ooghoeken een kasteelpoort en een soort poortwachtershuisje. Het blijkt de ingang van Domaine Du Celly, het terrein van het château du Celly. 

Dit imposante bouwwerk werd in 1931 opgetrokken in opdracht van Louis-Jean Empain, telg uit de bekende Belgische industriële familie.

Het imposante gebouw is nog maar een schim van wat het geweest is. Door laksheid of geldgebrek van de provinciale overheden zijn alle gebouwen op het terrein totaal vernield door vandalen.

Aangezien de voordeur open stond en ik geen bordje verboden toegang zag ben ik eens binnen een kijkje gaan nemen. Alles, maar dan ook letterlijk alles is gesloopt en volgekalkt met graffiti. De ruimte die vroeger waarschijnlijk het archief is geweest, lag vol met gegevens. 

Deels financieel maar ik zag ook uitdraaien met namen. 

Voor Urbex liefhebbers een waar eldorado. 

Alles was toegankelijk. Zelfs de toren met zijn mooie uitzicht over de westelijke Ourthe.

Na de Tweede Wereldoorlog werd België geconfronteerd met de zware nasleep van de oorlog, waaronder een grote toename van tuberculosegevallen bij teruggekeerde gevangenen en gedeporteerden. Voor deze herstellenden werd in Zwitserland een sanatorium opgericht, en het château du Celly werd vervolgens ingericht als verblijfplaats voor patiënten die na hun behandeling in Zwitserland verder moesten aansterken. In de daaropvolgende jaren evolueerde het domein verder. Op het terrein, dat ongeveer honderd hectare beslaat, werd een modern ziekenhuiscomplex opgericht. Het ziekenhuiscentrum van Sainte-Ode opende in 1972 officieel zijn deuren voor het publiek. Het kasteel zelf werd geïntegreerd in de infrastructuur van het centrum, dat zich ontwikkelde tot een belangrijke zorginstelling in de regio.

Na verloop van tijd kreeg het ziekenhuis te maken met financiële moeilijkheden. In 1992 werd het complex, samen met het bijbehorende landgoed en het kasteel, overgedragen aan de provincie Luxemburg. Zo kwam een nieuw hoofdstuk in de geschiedenis van het château du Celly tot stand.Een hoofdstuk van een verlaten en door vandalen gesloopt erfgoed.

Gelukkig dat de provincie (tot op heden) wat zorgvuldiger omgaat met het landschap en dit niet compleet verkloot door het vol te zetten met windmolens. Het is werkelijk heerlijk om hier doorheen te rijden. Vooral de regio rond Saint Hubert waar de huisjes nog leuk authentiek zijn. Rond Bastogne zijn veel huisjes al een pak moderner en/of strak gepleisterd.

Vroeger stond ik altijd graag op de camperplaats bij het ijzermuseum. In de vallei. Maar die is helaas gesloten. Er schijnt nu wel een nieuwe camperplek te zijn in Saint Hubert zelf. Maar ik zoek liever een beetje the middle of nowhere op. En dit plekje heb ik al diverse malen tot genoegen als alternatief gebruikt.

Het is weliswaar het jachtseizoen nu. Dus ik hoop dat ze me gerust laten. In principe sta ik (net) buiten de zone. Maar goed… een ranger hier is net zo fanatiek als een BOA in Nederland.

Vorige   Home   Volgende