2026-09-20 Vakantie 2026: Week 18 dag 7 - Oostenrijk -Tsjechië - Duitsland

 Zondag 20 september 2026

Ik heb het gisteravond toch maar niet geavontuurd. Het weggetje waar ik aan stond was heel smal en liet zich aanzien als een route die nauwelijks gebruikt gaat worden. Maar niets was minder waar. Het leek soms de Kalverstraat wel. Dus ik ben een tiental kilometers verderop op een parking gaan staan. Een doodordinaire, niet idyllische asfaltplaat. Maar tja, om te slapen hoeft het natuurlijk niet meer te zijn.

Terwijl een kleine kilometer verderop dit uitzicht te zien is.Maar tja, niet vanaf een parking.

Ik ga vandaag de Drielandenpunt hike lopen. Dat betekent dat ik zowel Tsjechië als Oostenrijk vanuit Duitsland ga bekijken. Omdat ik Tsjechië dus ga verlaten leek het me verstandig nog even snel te tanken. In Duitsland doet de dieselprijs momenteel 2,40 euro terwijl ik datzelfde goedje in Tsjechië voor 2 euro koop. Ik heb dus meteen de standkachel tank ook maar volgegooid.

Alle horror verhalen ten spijt, maar vandaag geen fanatieke grenscontrole met Duitse gründlichkeit. Die zal dus ergens anders hebben plaatsgevonden.

Dus voorlopig laat ik Tsjechië even voor wat het is. Mijn eerste indruk is zeer positief. Goede wegen en zeer mooie natuur. Wanneer ik Midden-Duitsland en Polen op mijn programma heb ga ik Tsjechië tijdens die trip meepakken.

Maar voor nu rij ik Beieren binnen. Het Bayerischer Wald om precies te zijn. 

Mijn doel voor vandaag is het drielandenpunt. Deze start vanaf de parking Dreisessel en is de populairste route uit de diverse mogelijkheden.

Ik heb voor de heenweg de kortere route over de bergkam gekozen. Deze is ongeveer een kleine drie kilometer met, relatief,  niet te extreme stijgingen. Daarentegen was het een rotsig strompel pad. Dus ik kon absoluut van een echte hike spreken.´

Het landschap is hier bizar. Het lijkt wel of er napalm op gegooid is. Geen boom is nog intact. Ze zijn allemaal kaal en afgeknakt.

Terwijl ik pas op 1364 meter hoogte zit. Zeker nog niet boven de boomgrens.

Toch vond ik de fysieke inspanning voldoende reden om eens een selfie te maken. Daar heb ik er niet zoveel van.

Meteen de gelegenheid te baat genomen om net als alle andere gekken en dwazen mijn stickertje achter te laten.

Voor de terugweg heb ik gekozen voor de 2.5 kilometer langere uitdagende route. Nou vond ik de heenweg al een aardige uitdaging maar de terugweg, althans een groot deel, was nog een factor erger. Het voordeel was wel dat ik nu naar beneden loop. Wat minder van je cardiologisch vermogen vergt. Daarentegen dreunt het wel weer lekker in de knieën.

De uitzichten waren echt prachtig. Jammer dat het wat heiig was. Het zal een beetje de hoogte zijn waardoor je wat meer in vochtige lucht loopt dan beneden. Ik moet wel zeggen dat de temperatuur zalig was om te hiken. Althans, voor mij. Ik zag diverse mensen met windjacks en zelfs schaatsmutsen op lopen. En ik… in mijn korte broek en T-shirt viel dus wat uit de toom. Of het daar aan lag weet ik niet, maar zelfs naar boven ging ik als een trein. Normaal lopen anderen mij vaak voorbij maar nu heb ik diverse, zelfs veel jongere, mensen het nakijken gegeven. Waaraan het lag? Welk pilletje ik vanmorgen per abuis geslikt heb weet ik niet maar er heeft iets in mijn eten gezeten dat mijn kransslagader iets wijder gemaakt heeft dan normaal. Ik heb me bergopwaarts nog nooit zo goed gevoeld.

Het stromende bronwater maakte het zalige gevoel helemaal compleet. Heerlijk om even, zo midden en hoog in de natuur, naar het geklater van het stromende water te luisteren.

Al met al was het een heerlijke hike. Een leuke inspanning met prachtige vergezichten in een absoluut bizarre omgeving. Voor de nacht vond ik een plekje aan de Erlauzwieseler Stausee in Waldkirchen. 

De Stausee ziet er, zo op het eerste gezicht, niet echt als zwemwater waardig uit. Misschien morgen er eens omheen lopen en kijken of er toch niet een klein badder momentje te nemen is. Maar voor vandaag heb ik genoeg gelopen. Tijd om te chillen.

Vorige Home Volgende