2026-09-17 Vakantie 2026: Week 18 dag 4 - Oostenrijk -Tsjechië
Donderdag 17 september 2026
Het heeft vannacht de hele nacht geregend en zelfs na mijn ontbijt was het nog niet opgehouden. Al was de hoeveelheid nu meer van die miezer regen. Desalniettemin heb ik toch een droog gaatje gevonden om de Stausee, een paar kilometer van mijn bivakplekje verwijderd, te fotograferen. De Burchtruïne, net nog te zien in de verte, heb ik maar gelaten voor wat hij is. De hele omgeving is modderig door de regen.
Terwijl ik de Stausee aan het fotograferen was, kon ik mooi zien hoe de Oostenrijkse Hermandad er wat automobilisten bijnaaide. Hier niet droog in een warme auto zoals de Vlaamse en Nederlandse politieambtenaren die, al dan niet tijdelijk, uit de actieve dienst gehaald zijn, maar het edele handwerk.
Ik ben onderweg naar Freistadt en het landschap is allang niet glooiend meer maar begint op echte bergen te lijken. Oké, geen Alphen maar deze heuvelachtige Mühlviertel zijn toch, voor mij als iemand uit de lage landen, hellingen van formaat.
Freistadt is een stadje met ongeveer 7200 inwoners aan de grens met Tsjechië en heeft een oude binnenstad die bijna nog geheel intact is en wordt omringd door vestingwerken.
Het kasteel in Freistadt werd gebouwd als versterking van de vestingwerken en begon in 1363. Tot de voltooiing van de werken waren alle eigendommen binnen het hof van Freistadt onderworpen aan belastingen. Boerderijen, leengoederen en woonhuizen. Wat dat aangaat is er dus in zeven eeuwen niet veel veranderd. Nog sterker… het heeft zich over heel Europa uitgebreid.
In de verte, daar waar de grens met Tsjechië ligt, begint het voorzichtig op te klaren.
Dus ik ben snel die kant op gereden. Even stoppen aan de grens was er niet bij. Meestal is er wel een parkeerplek o.i.d. maar hier niets van dat al. Een overkapping en de bekende (onbemande) fuik, maar voor de rest was het doorrijden geblazen. Deze foto voor mijn collectie landen bordjes moest ik dan ook even snel van achter mijn stuur met de vrije hand schieten.
Ik vond een prachtige bivakplaats op deze picknickplek in het bos. Weliswaar aan de rand van een weg maar het laat zich aanzien dat het geen druk bereden weg is.
Het weer is inmiddels ook weer wat opgeknapt. De grond is nog zompig en het bos dampt nog van de vocht maar de zon laat zich zo af en toe zien. Dat oogt al weer wat vrolijker.
In deze omgeving kan ik mezelf wel vinden. Tijd om wat te chillen en aan de avonddis te gaan beginnen.
En mocht je jezelf vervelen, dan kan je mij altijd even verbeteren. Ik telde 75 jaar ringen.
Reacties
Een reactie posten