2026-09-15 Vakantie 2026: Week 18 dag 2 - Oostenrijk
Dinsdag 15 september 2026
Ik heb waanzinnig lekker geslapen. Totale stilte op deze plek en, nagenoeg, geen lichtvervuiling. Ik zeg met opzet nagenoeg, omdat de horizon wel totaal vervuild is met tientallen kilometers brede rode knipperende lampjes van de windmolens. Desalniettemin bleven de sterren goed waarneembaar. Dat is het voordeel van rood licht. Het beïnvloedt de pupilreactie in de duisternis bijna niet.
Vandaag staat in het teken van het openluchtmuseum dorp Niedersulz. Op twintig hectare grond zijn talrijke historische huizen en boerderijen te bezichtigen. Van oorsprong was het een dorpsmuseum in een voormalige basisschool waar een folklore collectie tentoongesteld werd. Dit werd uitgebreid met een Weinviertel Boerderij die dreigde gesloopt te worden. Sindsdien zijn 75 gebouwen naar het museumdorp verplaatst waarbij alle authentieke materialen zijn hergebruikt.
Wanneer je er zo doorheen loopt ademt de sfeer nog totaal de tijd van onze grootouders uit. Zelfs de wat muffe geur, die je veel in die tijd in de huizen rook, is herkenbaar. Ik heb eigenlijk geen flauw idee waarom die geur zo kenmerkend was. Mijn grootouders kwamen weliswaar uit een tuinders geslacht, maar waren al, voordat mijn vader geboren was, naar de grote stad verhuisd om op het gymnasium les te gaan geven. Dus het huis dat ik mij rondom hen herinnerde, was geen boerderij. Het was een rijtjeshuis met tuin waarvan de tuindeur altijd open stond. Dus frisse lucht was er genoeg.
De nagebouwde klaslokalen waren wel iets van voor mijn tijd. Mijn jeugd speelde zich af in de jaren zestig van de vorige eeuw en wij zaten er (iets) comfortabeler bij. Al waren de aantallen leerlingen nog steeds erg groot. Veertig kinderen in één klas waren heel normaal. Soms werd een lagere en hogere klas zelfs samengevoegd om aan dat aantal te komen.
Er is in dit dorp alles samengevoegd wat nodig was om te bestaan. Zoals de timmerwerkplaats.
De klokkenmaker. Alhoewel in werkelijkheid het mij sterk lijkt dat een klein dorp zijn eigen klokkenmaker had. Er valt van twee of hooguit drie kerkjes niet te leven. Maar goed, het gaat om het idee natuurlijk.
En natuurlijk de schoenmaker. In die periode liepen ze in Nederland nagenoeg allemaal, in de dorpen, op houten klompen. Lederen schoenen waren daar een ongekende luxe en enkel weggelegd voor de stadsmensen.
Precies zo’n radio kan ik mij ook nog herinneren. Al was die ik op mijn kamertje had een Philips. Een krijgertje waarvan de aan/uit, tevens hard/zacht knop, een borgschroef mistte. Er was een wat groter formaat schroef ingedraaid dat een stukje uit het bakeliet stak. Met als resultaat dat, wanneer je wakker werd en met je slaapdronken hoofd de radio aan wilde zetten en dat schroefje aanraakte, je een 220 volt klap kreeg. Zo was de dag meteen gezet.
Bij boerderijen horen natuurlijk beesten. Hier heb ik eens even heerlijk deze creaturen door mijn lens kunnen bestuderen. Ik moet zeggen dat ik ze vanmorgen niet gehoord heb. Maar nu maakten ze kabaal gelijk een peloton dienstplichtig soldaten in het knisperhout.
Ik mag zeggen dat dit een bijzonder leerzame dag was waarvan ik met volle teugen heb genoten. Vanavond blijf ik hier nog een nachtje staan zodat ik, onder het genot van een wijntje, lekker kan nagenieten. Aan het uitzicht zal het niet ontbreken. Zelfs al is het maar een enkele boom. Voor mij symboliseert dat toch altijd een beetje de alleengaande reiziger. Gaan waar je wilt, geen discussies, afwijkende meningen. Nee, gewoon op je eigen gevoel af.
Reacties
Een reactie posten