2026-08-30 Vakantie 2026: Week 15 dag 7 - Slowakije

Zondag 30 augustus 2026

Na gisteren al het luie zweet er weer afgespoeld te hebben, kan ik vandaag wel weer een stukje gaan wandelen. Ik zit nabij Kosice. Met 230.000 inwoners is het, na Bratislava, de grootste stad van Slowakije. De stad is,naast de regeringszetel van de regio Kosice,  het historische en culturele centrum van Oost-Slowakije. 

Het beschikt over de grootste kerk van Slowakije, de Sint Elisabeth Kathedraal die tevens de meest oostelijk gelegen gotische kathedraal van westelijk type in Europa is.

Daarnaast is het gezegend met het grootste historische centrum van alle steden in Slowakije.

Waar ik inmiddels ook ben geweest, elke grote stad haar centrum is een bouwput. De Europese subsidie doet bijzonder goed zijn werk. 

Het einde van het historische centrum is nog mooi gespiegeld in de nieuwbouw. Op zich is het centrum niet bijzonder groot. Het is makkelijk aan te lopen en je bent er geen uren aan kwijt.

Van de grote stad naar het platteland is maar een klein stapje. Ik ga weer verder naar het oosten. De bedoeling is om nog even tot het einde van Schengen, bij de grens met Oekraïne te rijden.

Deze grens is trouwens enkel te voet over te steken. Er zullen wel grenzen zijn waar de auto binnenstebuiten gekeerd kan worden maar deze grens dus niet. Het bord op de foto is wat de mensen die vanuit Oekraïne de Schengengrens passeren te zien krijgen. Wat er staat? Geen flauw idee. Ze hadden beter smileys kunnen drukken.

Veel daken in Slowakije zijn bekleed met zink. Sommige zelfs met metaal. Persoonlijk zou ik er, als bescherming, toch een laagje menie op gekwast hebben.

Vanaf de grenspost ben ik min of meer noordwaarts gereden naar het Zemplinska Sirava stuwmeer. In het verleden één van de, zo niet de grootste, recreatieve trekpleister van Slowakije. Het werd gebouwd tussen 1961 en 1965 als bescherming tegen overstroming en irrigatie van landbouwgrond. Maar direct na de bouw bleek dat er een onverwachte belangstelling vanuit het toerisme ontstond. Dit noodzaakte de bouw van diverse toeristische centra. Tegelijkertijd werd het meer vervuild door polychloorbifenylen (PCB's), wat uiteindelijk de  interesse van de binnen- en buitenlandse toeristen deed verdwijnen. Tegenwoordig zijn de meeste toeristische centra dan ook in verval en/of gesloten. Inmiddels wordt het meer, door het Regionaal Bureau van de Volksgezondheid, geschikt bevonden om in te zwemmen.

Dus ik heb mijn busje maar ergens aan de rand van het meer neergezet, de stoel uitgeklapt en ben gaan chillen. Ik houd het wel nog even bij pootjebaden in plaats van zwemmen. Ben niet zo goed van vertrouwen wat ambtelijke rapporten betreft.

Morgen rij ik naar het noorden. De Pools grens dus. Van daaruit zak ik westwaarts weer terug richting België. Oké, dat moet je even ruim zien. Weliswaar is dan elke kilometer sturen een kilometer dichter bij huis, maar het avontuur is nog niet ten einde. Ik moet de hoge Tatra nog over met dertig toppen die boven de 2500 meter liggen. 

Vorige Home Volgende