2026-08-14 Vakantie 2026: Week 13 dag 5 - Hongarije

Vrijdag 14 augustus 2026

Het kleine torentje aan het begin van de parking blijkt een verrassing in petto te hebben. Om tien uur in de avond en om zes uur in de ochtend bengelt hij met zijn klokken. Blijkbaar hebben de bewoners van dit gehucht nog geen klok cq wekker in huis en heeft men de koster met deze nobele taak opgezadeld. Nou ben ik wanneer ik met de camper op pad ben altijd met de kippen op stok maar al voor de Haan wakker, dus ik had hem als wekker niet nodig.

Vanuit de parking gaan een aantal hikes de berg op. Enerzijds naar een kasteel en anderzijds naar de hand van God. Een houten bouwwerk in de vorm van een geopende hand die als uitkijkpunt dient. De recensies hadden al gewaarschuwd voor een zeer gebrekkige route bewegwijzering. En dat heb ik dus geweten. 

De start ging goed. Het blauw-witte symbool wees netjes waar te beginnen en het tweede symbool gaf mooi aan om af te slaan. Dus dat stapt lekker fanatiek door. 

Daarna niks, nakkes nada. En dan ben je dus een steile kilometer verder. Dus ik terug om de tweede afslag te nemen. 

Het eerste stukje ging aardig maar verzandde in een hobbelig gemaaid hooiveld. Dus ik heb de hike maar opgegeven. Mijn tienduizend stappen heb ik weliswaar niet gehaald maar mijn calorieën was ik wel kwijt. 

Maar desalniettemin heb ik er toch nog wat leuke plaatjes kunnen schieten. Dus het was ook weer geen verloren moeite.

 

Ik ben verder gegaan met m'n toer westwaarts in het noorden van Hongarije. Tijdens deze rit heb ik geflirt met de Slowaakse grens die ik zeker vier keer ben overgestoken. Ik moet zeggen het was een mooie toer in een gevarieerd landschap van bergen, bossen en open valleien. In de uitgestrekte landerijen passeerde ik veel van deze godsdiensttekens tegen. Zeker weten doe ik het niet maar ik heb me ooit eens laten vertellen dat dit om de afbakening van een parochie gaat.

Enige nadeel van een toer door dit gebied zijn de wegen. Veel daarvan zijn kapot gereden door het zware landbouwvervoer. Alhoewel het in de steden nog slechter gesteld is. Dus het is niet enkel zwaar vervoer dat er debet aan is. Ook slecht of gebrekkig onderhoud speelt mee. Wat wel humor is dat steeds als ik de grens overstak, de eerste kilometer perfect en zo strak als een biljartlaken was. Net of men tegen de buren wilde zeggen… kijk eens hoe goed wij het voor elkaar hebben.  

Elke keer wanneer ik zo’n vervallen grensovergang oversteek zie ik de wisselkantoortjes. Heerlijk dat we daar vanaf zijn. Dit tezamen met de paspoortcontrole is toch wel één van de geneugten van het één  geworden Europa. 

De laatste oversteek van Slowakije naar Hongarije was over de Marie Valeriebrug.

Deze 500 meter lange brug over de Donau vormt de fysieke grens tussen Slowakije en Hongarije en is vernoemd naar prinses Marie Valerie van Oostenrijk-Hongarije.

De brug dateert oorspronkelijk uit 1895 maar werd twee keer vernield en weer herbouwd. De eerste keer was in 1919 en de tweede keer in 1944 door zich terugtrekkende Duitse troepen. Omdat Hongarije en Tsjecho-Slowakije tijdens de Koude Oorlog geen overeenstemming wisten te bereiken duurde het bijna zestig jaar tot er met de herbouw begonnen is. De Europese Unie heeft er tien miljoen euro, de helft van de herbouwkosten, als subsidie ingestoken.

Vanaf de Slowaakse zijde heb je een prachtig uitzicht op het kasteel van Esztergom en de Basiliek. Het kasteel is  één van de oudste stenen burchten van Hongarije en is, vanaf de tiende eeuw, gebouwd door vorst Géza. Hij diende als koninklijke residentie en geboorteplaats van koning Stefanus de Grote. Esztergom was van de 10e tot de 13e eeuw de vroege hoofdstad en het machtscentrum van het Hongaarse koninkrijk. De Basiliek van Esztergom is de grootste kerk van Hongarije en werd gebouwd tussen 1822 en 1856.

Een aantal kilometers stroomafwaarts staat hoog boven op een berg het kasteel Visegrad. Het is een citadel uit de 13e en 14e eeuw met een prachtig uitzicht over de Donauknie.

Ik kon het dan ook niet nalaten om de berg op te rijden om van dit uitzicht te genieten. Het kasteel heb ik verder niet bezocht. Dit gebied, op steenworp afstand van Boedapest, is waanzinnig populair en toeristisch. Dus al dit soort bezienswaardigheden worden aangedaan door, letterlijk, busladingen belangstellenden. En dat is niet zo aan mij besteed om daartussen te gaan lopen.

Ik maak liever leuke plaatjes van een afstandje die een beetje het 3D gevoel geven.

Langs de Donau, direct op de grindoever, vond ik deze plek. Wanneer ik op de recenties af ga hebben veel mensen hier wild gekampeerd voor meerdere dagen. Ik ben weliswaar het enige campertje maar her en der zie ik groepjes tenten staan onder de bomen. Dus ik gok erop dat het gedoogd wordt. 

Zo ja… dan blijf ik hier morgen misschien ook nog wel een nachtje. Wat wil een mens nog meer met zulk uitzicht vanuit zijn geopende schuifdeur. En als ik het goed zie dan kan het zijn dat ik van een prachtige zonsondergang ga kunnen genieten. Hier had ik dus gisteren moeten staan tijdens de eclips.

Maar voor nu… gehoor geven aan de knorrende maag. Honger.

Vorige Home Volgende