2026-08-12 Vakantie 2026: Week 13 dag 3 - Hongarije
Woensdag 12 augustus 2026
Ik zag op Google Maps een foto bij een locatie staan die me leuk leek te bezoeken. Het leek zich in eerste instantie aanzien als kasteel maar bleek een paleishotel aan het Garadameer in een prachtig natuurreservaat.
Het meer zelf is commercieel gegund aan de bootjesverhuur.
De beloofde waterval was niet één van de spectaculairste. Alhoewel ik wel eens verder heb moeten lopen om een lullig straaltje naar beneden te zien komen, gelijk aan manneke pis in Brussel. Ondanks de extreme hitte van de afgelopen weken is er hier dan nog sprake van een echte waterval.
Vandaag is de eerste redelijk verdraagbare temperatuur trouwens. Rond de 25 graden. Gisteravond is het beginnen te waaien, wat op een gegeven moment zelf fris aanvoelde, en dat heeft de temperatuur laten kelderen. Oké, 25 graden is zeker niet koud. Voor mij de perfecte temperatuur.
Het paleis-hotel is gebouwd boven op een rots waarbinnen zich grotten en spelonken bevinden. De onderste grotten kon je een stukje inlopen maar al gauw liep ik tegen een dichtgemetselde wand aan. Dus geen flauw idee eigenlijk of je vanuit een grot het paleis-hotel kan bereiken.
Het hele gebeuren hier ligt in een uitgestrekte vallei waarin je meerdere hikes kan lopen.
Je kunt vanuit een leuk nostalgisch aandoend stationnetje een toertje maken in een smalspoortreintje.
Ik ben het smalspoortreintje een stukje gevolgd door het Bükki Nemzeti Park. Bij een ander stationnetje ben ik gestopt voor de lunch.
Nou moet je bij het woord station ook niet te veel voorstellen. Een dak op palen. Meer hoeft het ook niet te zijn.
Achter het stationnetje zag ik dit bouwsel. In eerste instantie dacht ik aan een soort vesting. Enige uitleg ontbrak, maar ernaast stond een gebouw dat het museum van de hamermolen moest voorstellen. Dus ik vermoed dat dit een hamermolen is. Dat is wel één van de minpuntjes in Hongarije. De info is vaak enkel in het Hongaars of ontbreekt in zijn geheel. Dan zie je wel een prachtig bord dat je vertelt welke vogels er rondvliegen. Dat wel.
Aan het einde van de vallei begon de weg te klimmen. Zeker tien kilometer enkel maar omhoog om daarna over te gaan op iets dat, aan de kleur te zien, asfalt zou moeten wezen. Echt, de honden lusten er geen brood van. Je gaat echt denken dat de veren van je auto continu tegen het stootblok aan dreunen. Maar blijkbaar was ik niet de enige en is het niet enkel een busje die er last van heeft. Want op een gegeven moment zat ik achter een personenauto die er duidelijk net zo’n last van had. En dat over een afstand van twintig kilometer. Best bizar omdat dit, in potentie, dus een toeristische route is. Dus het ritje heeft wat tijd gekost.
Al moet ik zeggen dat de uitzichten op een gegeven moment wel spectaculair waren.
In Eger ben ik weer een Decathlon in gelopen voor de gascartridges. Maar ook hier nul op rekest. Ook uitverkocht. De Tesco hypermarket daarentegen had er wel in voorraad. Ik heb er dus meteen vijftien meegenomen. Daarmee kan ik weer even vooruit.
Inmiddels leefde ik rond de klok van vijven en rammelde van de honger. Dus was ik maar wat blij met een plekje net buiten de stad op een parkeerplaats voor bezoekers van een wandelgebied. Ik ga chillen. Morgen weer een nieuwe dag.
Reacties
Een reactie posten