2026-08-05 Vakantie 2026: Week 12 dag 3 - Hongarije

 Woensdag 5 augustus 2026

Vandaag wil ik naar het drielandenpunt. Eén van de drie landpunten want Hongarije telt er meerdere. 

Aan het eind van dit weggetje, na zo’n twee kilometer, mag ik het dan aanschouwen. Een echte hike is het niet maar de temperatuur is inmiddels noord Afrikaans geworden en in deze desolate omgeving is geen greintje schaduw. Voor de zekerheid heb ik een drinkflesje water meegenomen, wat een bijzonder goede keuze was.

Hier houdt onze wereld dus op te bestaan. 

Allamhatar betekend in de Hongaarse juridische zin, staatsgrens. Het is maar een weet. Zelfs de noordelijke landen Finland, Letland en Estland zetten er nog een engelse vertaling bij en een bord met do's and dont's. Maar Hongarije denkt… zoek het maar op in Google.

Het blauw-witte paaltje is het punt waar Oekraïne begint. In tegenstelling tot overal elders waar ik aan de Schengengrens heb gestaan, is hier geen metershoog hek en camera’s te zien.

Nou had ik natuurlijk het padje kunnen volgen, iets dat bijna sterker was dan mezelf, maar ik heb er maar vanaf gezien. Ook mijn drone, die ik ooit voor dik geld heb gekocht en nagenoeg hagelnieuw in de camper ligt, heb ik maar niet gebruikt. Ik denk dat drones wat gevoelig liggen in Oekraïne.

In tegenstelling tot het monument bij de Servies, Hongaars en Roemeense grens hebben Roemenie en Oekraine niet echt meegedaan aan deze paal. Roemenië trouwens ligt aan de rechterkant met de rivier Tur als fysieke grens. Dus je kunt niet stiekem even van de één naar de ander hoppen.

Ik vraag me altijd af waarom grensstreken altijd zo desolaat zijn. Een droge kale vlakte. In de oudheid kan ik mij er nog iets bij voorstellen. Ridders te paard of aanstormende tanks, in de wat modernere versie, konden eerder waargenomen worden. Maar tegenwoordig met satellieten en drones kun je deze vlakten net zo goed volbouwen.

Bijvoorbeeld met migranten steden. Tot op heden heb ik in Hongarije nog geen migrant gezien. Terwijl ze toch plek zat hebben op een bevolking die de helft van Nederland telt. Dus hier ligt een kans voor de beste leerlingetjes in de klas en politiek correcte rakkers in Europa om hun goede wil te tonen en Hongarije vriendelijk doch dringend te verzoeken zijn verantwoording te nemen. 

Maar zo slim als de Hongaren zijn, hebben ze dit onmogelijk gemaakt door de grensgebieden tot natuurgebied te verklaren. Dus geen stikstofverhogende en vogel verstorende activiteiten worden getolereerd hier. 

Volgens het bord aan de rivier zijn dit de wilde dieren die hier gespot kunnen worden. Zelf ben ik nog niet veel tegengekomen. De roofvogels zie je wel frequent boven de akkers hangen, maar de slangen bijvoorbeeld, die ik in Letland bij bosjes op de grindwegen zag kruipen, ben ik nog niet tegengekomen. Eerlijk gezegd gelukkig maar want ik loop al een hele vakantie op slippertjes. Ook door het gras en tussen de rotsen. 

Ik moest er even voor sturen maar uiteindelijk stond ik dan voor de echte grenspost aan de Schengen Poort. Ik heb er even mijn koffietje gedronken waarbij het me opviel dat er geen autoverkeer naar en van Oekraïne plaatsvond. Wel veel lopende mensen met plastic boodschappentassen.

Vanaf de grenspost wil ik niet meer verder de grens volgen. De volgende grens is die met Slowakije. En die komt ergens in een volgend jaar aan de beurt. Dus die moeite kan ik me nu besparen. Ik merk aan mezelf dat ik de gortdroge grensstreek een beetje zat aan het worden ben en toe ben aan wat andere bezienswaardigheden. Dus besloot ik ter plekke meer richting het centrum van Hongarije te rijden. 

Dit kerkje is dan ook de afsluiting van mijn bezoekje aan het noordoosten van Hongarije.

Voor de lunch koos ik om te stoppen op de parking van een klein parkje ergens in het midden van nergens. Het poortje met het houtsnijwerk intrigeerde mij. Ik bevind me ergens in een parkje op het platteland buiten steden en dan zo’n mooi houtsnijwerk.

Het parkje bleek een monument te zijn ter nagedachtenis aan de bekende Hongaarse dichter Sandor Petofi, die in de folklore vaak verbonden was aan historische oude bomen. Volgens de legende schreef hij hier, bij deze 200 jaar oude eik, het gedicht A Tisza. Zowel de eik als de dichter zijn inmiddels overleden. 

De tijd was inmiddels voorbij gevlogen. Normaal, zo rond drieën, wil ik stoppen met toeren. Beet chillen, eten maken en vooral genieten. Dit plekje tussen een meer en een visvijver leent zich daar perfect voor. Het wemelt hier van de vogeltjes. En zolang ze niet op mijn kop schijten, kan ik me uitermate  vermaken met hun gezang.

Vorige Home Volgende