2026-07-14 Vakantie 2026: Week 9 dag 2 - Kroatië
Dinsdag 14 juli 2026
Op de snelwegparking heb ik mijn avondeten gegeten en de blog geschreven. Wat later op de avond bleek ik helemaal alleen. Geen truckers, toeristen, passanten. Niks, nakkes, nada. Nu ben ik niet zo bang uitgevallen, maar snelwegparkings zijn per definitie gevaarlijk. Dus besloot ik iets anders te zoeken. En dat vond ik, gewoon recht toe recht aan in een slaperig landbouwdorpje.
De omgeving hier leeft, naast van het toerisme, van de olijf- en wijngaarden. Wanneer ik weer boodschappen ga doen wil ik eens een Kroatische rode wijn proberen. Het liefst een Merlot. Dus ik ben benieuwd of ik een redelijke kan vinden.
Het lijkt hier veel op Spanje en/of Italië. Enkel het sluikafval is hier vele malen minder. Althans, dat is mijn eerste indruk. Maar ik ben er nog maar net één dag.
Het eerste object dat het bekijken waard was, zijn de Dvigrad ruïnes. Het zijn de overblijfselen van een klein dorp met twee kasteeltjes. Ooit gebouwd in "de eerste eeuw na Chr”.
Soms moet je bij het bekijken van ruïnes een goede porsie fantasie in huis hebben om een idee te krijgen hoe het er in de oudheid uitzag. Zeker als er niet meer dan de omtrek van een fundament overgebleven is. Maar hier staat net genoeg om een goed idee van de omvang en de soort gebouwen te hebben.
Het is intrigerend om te bedenken hoeveel mensen hier, tweeduizend jaar geleden, op dit straatje hebben gelopen.
Na de 17e eeuw was het gedaan met de pret. Malaria aanvallen en plunderingen waren er de oorzaak van dat de inwoners het dorpje verlieten. Misschien wel door deze stadspoort.
Waar de gaten, die de scharnierpennen van de houten deuren vasthielden, nog bijzonder goed bewaard gebleven zijn.
Vijfenveertig kilometer verderop ligt Fort Forno. Onderdeel van de Barbariga defensie groep. De Barbariga Defensiegroep (Duits: Verteidigungsgruppe Barbariga) is een indrukwekkend netwerk van Oostenrijks-Hongaarse forten in Kroatië. Het complex, gebouwd tussen 1898 en 1914, bevindt zich nabij het dorp Barbariga in Istrië en diende ter bescherming van het Fažanakanaal en de militaire marinehaven van Pula.
Onderaan de klif, waar het fortcomplex op gebouwd was, bevond zich een kiezel/rotsen strandje. Het was nog een aardig stukje lopen in een beboste omgeving uit de wind. Dus bloedheet. Maar uiteindelijk heb ik wel heerlijk wat uurtjes van het water genoten. By the way… de terugweg was misschien maar driehonderd meter. Kwestie van een ander pad volgen dus.
Een stuk verder naar het zuiden, aan de haven van Pula, bevindt zich een ongelooflijk groot verlaten militair complex. Ik denk dat het, gezien zijn ligging, in de Sovjettijd een marinekazerne geweest is
Nu is het de speelplaats van graffiti spuitende jongeren.
Dat, naast diverse kunstuitingen, door zijn omvang en bouwvalligheid die al deels door de natuur is teruggenomen, een apart park geworden is.
Vanaf de achterzijde van het complex, aan de waterkant, had ik een mooi uitzicht op de stad Pula. In Kroatië de zevende stad in grootte en al vernoemd in geschriften om en nabij de vijfde eeuw voor chr.
Al met al heb ik een aardig stukje getoerd vandaag en best veel bekeken. Dus rond vijven had ik het wel een beetje gehad. Aangezien gedoogplekken uitermate lastig te vinden zijn in dit deel van Kroatië, heb ik maar weer een rechttoe rechtaan plekje genomen. Mijn busje ziet er niet echt uit als de witte glimmende ijskasten waar iedereen mee rond rijdt tegenwoordig. Dus met wat geluk laten ze me gerust vannacht.
Reacties
Een reactie posten